Ο ήλιος πολύ βαθύς, πορτοκαλής.
Θαμπώνει μέσα από μια απαλή, διάχυτη συννεφιά. Είναι λες και έχει απλώσει κάποιος ένα πορτοκάλι σεντόνι στον ουρανό. Ένα υπέροχο κοραλί χρώμα, το οποίο χρωματίζει με την πιο ιδιαίτερη παλέτα το νερό. Το νερό ήρεμο, με έναν απαλο κυματισμό. Κινείται γρήγορα όμως, σαν να βιάζεται. Να πάει πού αραγες;
Ένα ροζ δίχτυ απλώνεται από την αντανάκλαση του ήλιου πάνω στο νερό. Οι βάρκες όλες κοιτάνε προς το βάθος της λίμνης, αφήνοντας τη σκέψη του θεατή να πλανηθεί, όπως πλανώνται αδιάκοπα τα μεγάλα επιβλητικά πουλιά της λίμνης. Πλανώνται επίσης οι παράγκες, από οριζόντιες σανίδες νερού τοπικού ξύλου για τους τοίχους, και μεταλλικά ραμποτέ για σκεπή. Φέρνουν δεξιά και αριστερά, λες και κάποιος τις σπρώχνει και προσπαθεί να τις ρίξει. Αυτές όμως όχι, αντιστέκονται στο πέρασμα του χρόνου και στην δύναμη των φυσικών στοιχείων. Ξεθωριασμένες και αυτές, όπως και οι βάρκες που τις περικλείουν από όλες τις κατευθύνσεις.
Μαθαίνω ότι πολλές παράγκες είναι από τον κόσμο που έμενε σε ένα από τα νησιά της λίμνης, που όμως αναγκάστηκε να μετακομίσει λόγω της αυξανόμενης στάθμης του νερού. Δεν έχω ξαναδεί με τα μάτια μου τέτοιο καμπ, και με πιάνει ένα δέος όταν περπατάω ανάμεσα του. Πρώτη φορά ακούω με τα ίδια μου τα αυτιά αληθινό παράδειγμα ανθρώπων που αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους λόγω της αυξανόμενης στάθμης του νερού και με πιάνει ένα σφήξιμο. Πώς θα ήταν άραγε αν ήμασταν εμείς αυτοί που έπρεπε να – αναγκαστικά – το κάνουμε αυτό;
Ο ήλιος ολοστρόγγυλος, ροζ πορτοκαλής και διαυγής σαν το φεγγάρι. Το περίγραμμα του τέλειο, ολοστρόγγυλο, καθώς ετοιμάζεται να μας χαρίσει το τελευταίο του χαμόγελο πριν χαθεί πίσω από τα απαλά γκρίζο μπλε σύννεφα που πάντα στολίζουν τον ορίζοντα αυτή την ώρα του λυκόφωτος. Μπορώ πλέον να τον κοιτάξω τον ήλιο. Πάντα μου άρεσε να χαζεύω το ηλιοβασίλεμα. Να παρατηρώ την ταχύτητα του, τα χρώματα, τις ακτίνες του ήλιου και το στόλισμα του περιβάλλοντος. Συνοδευόμενο από το παφλαρισμα του νερού, νιώθω πραγματικά ότι βρίσκομαι στην Ελλάδα το καλοκαίρι.
Μια βάρκα μας πλησιάζει. Δεν τους φαίνεται, αλλά χωράνε τουλάχιστον 20 άντρες σε αυτές τις βάρκες, διότι είναι πολύ μακριές, περίπου 6-7 μέτρα και γύρω στα 2 μέτρα πλατιές.
Τελικά πόση σημασία έχουν τα μέρη από μόνα τους; Πόση σημασία έχει που βρισκόμαστε, που πηγαίνουμε, αν αφαιρέσουμε τη συναισθηματική αξία που μας προσδίδουν τα μέρη; Πόσο θα με αγγίζει το τοπίο αν δεν ήταν συσχετισμένο με τα ελληνικά καλοκαίρια – τα οποία κατέχουν μια απαράμιλλη θέση στην καρδιά μου και τις αναμνήσεις μου -, την οικογένεια μου, όλες τις αναμνήσεις μεγαλώνοντας τριγύρω από το νερό. Αναμνήσεις πολυποίκιλες, από εκδρομές με το σχολείο, προγράμματα, παππούδες και γιαγιάδες, κατασκήνωση, φιλίες, γονείς, αδέρφια, γέλια, φαγητά, κυνηγητά, τρεξίματα, ιδρώτες, αναπνοές, ζωτικότητα, τόλμη, ανάπαυση, αναζωογόνηση.
Και για αυτό με αγγίζει τόσο το νερό. Το να βρίσκομαι δίπλα στο νερό πραγματικά με αγγίζει με έναν μοναδικό τρόπο, που δύσκολα μπορώ να το περιγράψω.
Ένας ακόμα ψαράς ξεκινάει. Πρωτοχρονιά ή όχι, η φτώχεια δεν διακρίνει αργίες. Η φτώχεια δεν διαχωρίζει. Η δουλειά συνεχίζεται αδιάκοπα, μετά και νύχτα, διότι η δουλειά σημαίνει επιβίωση. Σημαίνει φροντίδα της οικογένειας, σημαίνει να ανέρχεσαι στο ύψος που απαιτούν οι συνθήκες και οι προσδοκίες από την κοινωνία και την οικογένειά σου. Και κάπως έτσι, ο νέος χρόνος ξεκινά…